Titel je gradsko naselje u opštini Titel u u Južnobačkom okrugu, u regionu poznatom kao Šajkaška (jugoistočni deo Bačke), u Autonomnoj Pokrajini Vojvodini u Srbiji. Prema popisu iz 2002. bilo je 5894 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 6007 stanovnika).

Titel se nalazi kod ušća Begeja u Tisu, nedaleko od mesta gde se Tisa uliva u Dunav, na južnim obroncima Titelske visoravni.

Iznad grada je Titelski breg (110 - 130 m), završetak Titelske visoravni, koja se prostire između Mošorina, Loka, Vilova, Titela i reke Tise. U blizini Titela je i najveća ada na Tisi.

Titel je, takođe, i sedište opštine, u kojoj se, pored grada Titela, nalaze i sela:

• Vilovo,
• Gardinovci,
• Lok,
• Mošorin i
• Šajkaš.

Titel je veoma stari grad, na čijem je području bilo ljudskih naseobina u praistoriji. Na ovom mestu boravili su i Rimljani. Oni su izgradili utvrđenje koje se prvi put pominje 1138. godine.

Prvi put pod srpskom vlašću od 1407. godine, u 15. i 16. veku Titel je bio u posedu srpskih despota, a za vreme Turaka sedište nahije u okviru Segedinskog sandžaka.

U Potiskoj vojnoj granici Titel je utvrđeni šanac, zatim sedište Šajkaškog bataljona.

U Titelu su neki zanimljivi spomenici - barutana i kasarna Šajkaškog bataljona iz 18. veka. U crkvama se čuvaju radovi slikara Dimitrija Popovića i Arse Todorovića. Na putu Titel - Šajkaš podignut je spomenik palim vazduhoplovcima 1941. godine. U Mošorinu su rođeni Svetozar Miletić (1826 - 1901) i Isidora Sekulić (1887 - 1968).

U naselju Titel živi 4745 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 40,1 godina (38,6 kod muškaraca i 41,7 kod žena). U naselju ima 2019 domaćinstava, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,92.

Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je pad u broju stanovnika.

Gospođinci su selo u južnoj Bačkoj, u Vojvodini, koje pripada opštini Žabalj. Od Žablja je udaljeno 8 km. Prema poslednjem popisu iz 2002. godine selo ima 3.896 stanovnika. Veliku većinu čine Srbi.

Gospođinci su danas tipično ravničarsko, panonsko selo. Kuće su ušorene, okrenute prema ulici sa prostranim ekonomskim dvorištima i baštama. Povezano je asfaltnim putem kao i železničkom prugom sa svim većim privrednim i kulturnim centrima.

Gospođinci kao naselje u bačkoj županiji prvi put je zabeleženo 1341. godine pod imenom BOLDOGASONJFALVA (bogorodičino selo). Pominje se da je ugarski kralj Albert 1440. godine ovo naselje darovao despotu Đurđu Brankoviću. Od 1769. godine Gospođinci postaju graničarsko mesto u sastavu Šajkaškog bataljona do 1873. godine. Iz tih vremena ostao je šanac (jarak) koji se pruža u pravcu sever-jug kao granica Austrije i Turske. Današnje naselje Gospođinci počelo se podizati krajem 18. i početkom 19. veka. Izgrađeno je na desnoj pritoci Jegričke.

Ratni vihor 1914. i 1941. godine nije zaobišao ni Gospođince, ni Gospođinčane. Iz tog vremena i danas se čuva u srpskoj pravoslavnoj crkvi barjak sa 98 pločica - imena dobrovoljaca iz I svetskog rata. Borba protiv fašističkog terora odnela je 71. žrtvu ovog malog bačkog sela.

U naselju Gospođinci živi 3029 punoletnih stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,6 godina (37,4 kod muškaraca i 39,9 kod žena). U naselju ima 1293 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 3,01.

Ovo naselje je uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine).

Istorija Žablja

Područje opštine Žabalj naseljeno je u kontinuitetu od mlađeg kamenog doba do danas. O tome svedoče brojni naseobinski kompleksi locirani uglavnom na visokim terasama stare obale Tise, Jegričke i Male bare. Jedni kraj drugih situirani su ostaci naselja iz neolita, bronzanog i gvozdenog doba, nekropole Kelta, poluzemunice Sarmata i silosi Slovena. Brojan i bogat inventar prikupljen rekognosciranjem i zaštitnim arheološkim iskopavanjima čuva se u muzeju Vojvodine i zavičajnoj zbirki u Žablju.

Vredne pomena su kolekcija srebrnog novca iz Gospođinaca, kolekcija srebrnog nakita iz Čuruga (6 vek p.n.e.), oružije Skordiska, kermika i oruđa od kamena, kosti i metala. Iz 4-og veka očuvan je u potpunosti vodoprivredni objekat poznat kao Rimski šanac, korišćen kao prvorazredna plovna komunikacija u starom i srednjem veku. Od kraja 9-og veka područije opštine je u sklopu Ugarske i naseljeno je Srbima o čemu govore pisani izvori i toponimi srpske proveniencije, očuvani do danas, a za svedočeni u arhivskoj građi iz srednjeg veka. Prostor opštine je u vlasti Turaka od 1541.godine i pripada nahiji Titel, a žitelji su isključivo Srbi naseljeni u desetak sela od kojih 3: Čurug, Žabalj i Gospođinci postoje i danas. Od 1699.godine do 1918.godine područije je pod vlašću Habsburške Monarhije i Austro-Ugarske. Za potrebe odbrane granice od Turaka 1763. godine formiran je Šajkaški graničarski bataljon u čiji sastav ulaze Žabalj, a od 1769.godine Čurug i Gospođinci. Definitivno je kompletiran 1800.godine preseljenjem Srba iz Temerina na lokaciju današnjeg Đurđeva. Bataljon se istakao u ratovima protiv Turaka i u sukobu sa Mađarima 1848/49. godine u vreme Bune. Aprila 1849. godine sela naše opštine su spaljena a stanovništvo masovno stradalo tokom ratnih operacija. Nakon razvojačenja Granice 1873.godine, raspadanja porodičnih zadruga i rapidne pauperizacije stanovništvo se raseljava i time omogućava useljenje mase Nemaca, Mađara, Rusina i Jevreja pri čemu ovaj deo Šajkaške gubi Srpski etnički karakter. 
Krajem 1918.godine opštine sreza Žabalj ulaze slobodno izraženom voljom svojih građana u sastav Kraljevine Srbije, odnosno Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca. 1941.godine Mađarska soldateska okupira i anektira naselja Žabaljskog sreza, a početkom 1942.godine vrši masovan genocid nad Srbima i Jevrejima likvidirajući oko 2000 lica. 1944.godine definitivno oslobođena opština Žabalj je u sklopu Srbije i Jugoslavije.

Žabalj danas

Zabalj je gradsko naselje u opštini Zabalj u Južno-bačkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 9598 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 8766 stanovnika). Nalazi se u regionu poznatom kao Šajkaška (jugoistočni deo Bačke), u Autonomnoj Pokrajini Vojvodini.

Grad Zabalj se nalazi U jugoistočnom delu Bačke blizu reke Tise.

Zabalj je takođe i sedište opštine, u kojoj se pored ovog grada nalaze i sela:

• Gospođinci,
• Đurđevo i
• Curug.

Zabalj je raskrsnica važnih puteva: Novi Sad - Zrenjanin i Novi Sad (preko Bačkog Gradišta) - Senta.

Zabalj je veliko, uređeno mesto, s karakteristikama gradskog naselja (od 1966. je i službeno grad).

Podaci o naselju na području današnjeg Zablja datiraju iz praistorije. Krajem 18. veka, posle velike poplave (1784), dislocirano je prvobitno naselje kraj obale Tise na današnje mesto (5 km od Tise).

U narodnooslobodilačkom ratu Zabalj, Curug, Đurđevo i Gospođinci doživljavaju neprijateljsku odmazdu (1942.), kojoj prethodi formiranje i početak borbenog puta Šajkaškog partizanskog odreda.

Mnogobrojna spomen-obeležja iz revolucionarne prošlosti su u selima ovog dela Šajkaške, a na obali Tise je impozantan spomenik Šajkaškom partizanskom odredu, rad Jovana Soldatovića. Pored građevina seoske arhitekture, u Curugu je i jedina tipična panonska vetrenjača na teritoriji Vojvodine, a u pravoslavnoj crkvi je poznati ikonostas - rad Đorđa Krstića. Kraj Zablja, na obali Tise, smeštena je bogata Zavičajna muzejska zbirka.

Zabalj je u razvijenom poljoprivrednom području. U Zablju su velika šećerana i manji privredni pogoni.

Prvo naselje na mestu današnjeg Đurđeva se pominje 1513. godine kao posed sremskog vladike. U turskom periodu ovo naselje je pripadalo titlelskoj nahiji posle čega je potpuno opustelo. Naseljavanje današnjeg Đurđeva je počelo 1800. godine kada su se 203 srpske porodice doselile iz Temerina. Već 1806. godine podignuta je pravoslavna Crkva Sv. Vaznesenja Gospodnjeg. U drugoj polovini 19. veka počinje doseljavanje Rusina iz Ruskog Krstura i Kucure, a Grkokatolička crkva Roždestva Presvete Bogorodice sagrađena je 1900. godine.

Tokom popisa stanovništva 2002. godine evidentiran je broj od 5250 stanovnika, najveći broj stanovnika od prvih zvaničnih popisa. U 2002. godini najveći skok stanovništva u odnosu na popis iz 1991. godine na teritoriji opštine Žabalj, evidentiran je za naseljeno mesto Đurđevo. Navedeni podaci ukazuju na tendenciju rasta stanovništva, broja objekata pravnih i fizičkih lica, te samim tim i potrebu izgradnje novih objekata, širenja građevinske zone stambenog i poslovnog karaktera.

Reljef đurđevačkog atara je prilično ravničarski. U setvenoj strukturi vodeće mesto zauzima kukuruz, zatim pšenica i ječam, mada pored svega toga Đurđevčane najčešće identifikuju po lubenicama što je najbolji dokaz kvaliteta i tradicije. Lovište lovačkog društva ''Zec'' zahvata površinu od 8033 ha sa više vrsta divljači.